Historia

SKS-Polonia-top1

Klub został założony 27 września 1945 w Gdańsku jako KS Nit Gdańsk, w którym powstają sekcje: piłka nożna, gimnastyka, boks, tenis stołowy, narciarstwo. Nazwa  pochodziła od nitów czyli metalowych elementów używanych do łączenia ze sobą fragmentów statków, które budowano na pochylniach stoczni. Współzałożycielami i pierwszymi działaczami klubu byli: Stanisław i Marian Konczerowie, Marian Niedzielski, Józef Polikowski, Leon Jankowski. Natomiast pierwszym trenerem „stoczniowych” piłkarzy był Józef Polikowski. Pierwsze treningi miały miejsce na wyspie Ostrów, gdzie znajdowało się boisko żużlowe oraz na tak zwanej „Amandzie” nieopodal Nowego Portu.

W 1947 roku nastąpiła fuzja powstałych w międzyczasie trzech klubów: KS „Nit”, RKS „Zryw” oraz KS „103”. Z tej fuzji utworzono nowy klub o nazwie ZKS „Stoczniowiec”. Jego powstanie oprócz rozwoju już utworzonych sekcji, doprowadziło do rozwoju nowych jak: lekkoatletyka, gry sportowe, tenis stołowy, piłka wodna.

W 1948 roku klub rozpoczyna walkę w A-klasie, ważną imprezą stały się spartakiady zakładowe, które pozwalały na wyłonienie późniejszych wyczynowców. Rok później nastąpiła zmiana nazwy na KS „Stal”, rozpoczęła się także budowa własnego stadionu, w ciągu czterech lat organizacja klubu i zaangażowanie działaczy jak i zawodników pozwoliło na awans drużyny piłkarskiej do II ligi.

Sześć lat później (1954) nastąpiła kolejna zmiana nazwy klubu na ZKS „Polonia”, w tym czasie liczył on 15 sekcji. W 1957 roku za rządów Czesława Znajewskiego następuje otwarcie nowo wybudowanego stadionu.  Lata 1959-1970 to okres, w którym klub po dynamicznym rozwoju i wielu sukcesach zaczyna łapać „zadyszkę”. Piłkarze po sześciu sezonach w II lidze, nie zdołali się utrzymać i spadli do ligi wojewódzkiej.

26 czerwca 1970 roku nastąpiło połączenie ZKS „Polonia” i RKS „Stocznia Północna” w jeden klub o nazwie RKS „Stoczniowiec”, opierający swoją działalność o wszystkie zakłady i szkoły okrętowe w Gdańsku. Fuzja miała na celu stworzenie nowego, silnego klubu, który miał walczyć o I ligę. Od chwili powołania następuje dynamiczny rozwój wszystkich sekcji sportowych. Były to także najlepsze lata w historii klubu.

W sezonie 1972/73 Stoczniowiec  pod wodzą trenerów Grzegorza Polakowa i Mariana Geszke zajął 1. miejsce w III lidze (gr. IV – Poznań, 53 punkty, bramki 61:11) i awansował  do II ligi.  Sezon 1973/74 to okres, w którym dochodzi do reorganizacji rozgrywek drugoligowych i nastąpił podział na: grupę północną i południową, dzięki czemu w gr. północnej znalazły się zespoły z Pomorza: Stoczniowiec Gdańsk, Arka Gdynia, Lechia Gdańsk i Bałtyk Gdynia. W pierwszym sezonie nasz klub uplasował się na 7. miejscu w lidze (28 pkt., bramki: 24:24).

W latach 1972-1982 klub nieprzerwanie występuje na szczeblu II-ligowym z ambicjami awansu do najwyższej klasy rozgrywkowej w kraju.  Biało-czerwoni najlepiej grali w sezonie 1976/77, gdy uplasowali się na 3. miejscu w lidze (38 pkt., bramki: 30:17).  W tym czasie w klubie trenerami byli m.in.: Grzegorz Polakow, Marian Geszke, Wojciech Przybylski, Roman Kocur, Jerzy Kasprowicz, Janusz Pekowski, Józef Górny, Zbigniew Kociołek, Stanisław Stachura, Piotr Wiliński, Tadeusz Błażejewski i Zbigniew Gierszewski.

W w/w latach w drużynie występowali tacy piłkarze jak: Andrzej Szarmach, Zbigniew Gierszewski, Ryszard Wesołowski, Wiesław Jeżewski, Marek Paszulewicz, Jan Michalski, Waldemar Faliński, Włodzimierz Żemojtel, Henryk Kliszewicz, Jan Kurka, Stanisław Kobylski, Joachim Kleinert, Zygmunt Tabor, Lech Kulwicki, E. Lipiński,  Krzysztof Nolka, Henryk Goszkowski, Marian Szmal, Mieczysław Cirkowski, Wojciech Cirkowski, Andrzej Kulesza, Jarosław Ambroziak, Stanisław Fijarczyk,  Antoni Fijarczyk, Grzegorz Wenerski, Jerzy Frenkiel, Zbigniew Kaczmarek, Ryszard Drożdż, Jan Buchalski, Andrzej Opuszewicz, Mirosław Jaworski, Witold Kulik, Andrzej Smiglin, Wojciech Kałużny, Zbigniew Orłowski, Jan Brodowski, Janusz Goryszewski, Krzysztof Modzelik, panowie Stolc, Strzelecki, Kosiarz, Truszczyński, Dubicz i inni.

Niestety w sezonie 1981/82 gdańszczanie zajęli 13. miejsce (27 „oczek”, bramki: 33-38) w rozgrywkach i spadli do III ligi. W 1985 roku w klubie działa dziewięć  sekcji: piłka nożna, boks, siatkówka, hokej na lodzie, podnoszenie ciężarów, wioślarstwo, kajakarstwo, jazda figurowa na lodzie oraz brydż sportowy.

W sezonie 1986/87 piłkarze RKS-u Stoczniowiec pod wodzą trenera Edmunda Rekowskiego, po pięciu latach, wywalczyli awans do II ligi. Asystentem trenera był Edward Heksel. W zespole występowali tacy zawodnicy jak: Opuszewicz, Śmiglin, Pietrusiński, Nowak, Modzelik, Drożdż, Buchalski, Dukiewicz, Urbanowicz, Grabowski, Kałużny, Wojciechowski i Szulc

Niestety sezon później klub borykał się z trudnościami. Problemy organizacyjno-socjalne stanowiły przeszkodę do uzyskiwania lepszych wyników. Brak współpracy klubu z zakładami okrętowymi. Jedynie stocznia im. Lenina starała się pomagać klubowi. „Stoczniowiec”, jako beniaminek, spadł do III ligi, a drużynę prowadził Edward Budziwojski. Po zakończeniu rozgrywek z drużyny odeszła większość zawodników.  Z dotychczasowej kadry zostało siedmiu zawodników: Pietrusiński, Pyrek, Szulc, Melzacki, Randzion, Michalski oraz Piwowarczyk.

W sezonie 1989/90 Stoczniowiec rozpoczął sezon w III lidze z kompletnie zmienionym i odmłodzonym składem. W drużynie grali tacy zawodnicy jak: Wojtuń, Skowroński, Szulc, Tobolski, Pyrek, Pietrusiński, Michalski, Budziwojski, Ligenza, K. Pyrek, Jażdżewski.

W 1992 roku klub zmienił nazwę na Stoczniowy Klub Sportowy Polonia Gdańsk, którą to posługuje się do dzisiaj. W zespole grali przede wszystkim młodzi zawodnicy, którzy znajdowali się na początku swojej kariery. Pod okiem takich szkoleniowców jak Edward Budziwojski, Kazimierz Iwański, Witold Kulik, drużyna z sezonu na sezonu spisywała się coraz lepiej.

W sezonie 1994/95 Polonia, której trenerem był Witold Kulik awansowała do II ligi. W 34 meczach biało-czerwoni zdobyli 57 punktów wyprzedzając o 10 punktów Elanę Toruń. Poloniści strzelili 99 bramek tracąc 25. Do IV ligi spadli m.in. Wierzyca Starogard Gdański, Chojniczanka Chojnice, Bytovia Bytów i Lechia II Gdańsk.

W sezonach 1995/96 po kilku słabszych wynikach zespół objął Jerzy Jastrzębowski, którego cztery spotkania przed zakończeniem ligi zastąpił Krzysztof Szkoda. Niestety Polonia zajęła 17. miejsce (32 pkt., 8 zwycięstw, 8 remisów, 18 porażek,  gole: 40-63). Najwyższe zwycięstwo ligowe: 5:0 z Ślęzą Wrocław, najwyższa porażka: 0:5 z Odrą Wodzisław Śl. Sezon później gdańszczanie z 80 punktami wygrali III ligę (gole: 96-24) wyprzedzając Arkę Gdynia oraz Goplanę Inowrocław. Do IV ligi spadły: Gryf Słupsk, Wisła Tczew, Legia Chełmża, Zagłębie Piechcin oraz Piast Człuchów.

W rozgrywkach II ligi (1997/98) Polonia zgromadziła na koniec sezonu 51 „oczek” (15 zwycięstw, 6 remisów, 11 porażek, bramki: 43-42). Najwyższe wygrane: 3:0 z Zawiszą Bydgoszcz i Naprzodem Rydułtowy, najwyższa porażka: 0:7 z Ruchem Radzionków, który awansował do I ligi. Do III ligi spadły: Warta Poznań, Miedź Legnica, Chemik Police i Odra Opole. Barwy klubu reprezentowali wówczas m.in. Czesław Michniewicz, Dariusz Patalan. Brazylijczyk Batata, Mariusz Piekarski czy Jacek Paszulewicz.

W 1998 nastąpiła fuzja z gdańską Lechią, a drużyna jako Lechia/Polonia Gdańsk przez kolejne trzy sezony grała w II lidze, po czym spadła do III ligi. Cztery lata później rozwiązano klub, a Polonia  wystartowała w V lidze zajmując miejsce drugiej drużyny Lechii/Polonii.

Po wielu latach gry na poziomie Klasy Okręgowej, dzięki wieloletniej rzetelnej pracy trenerów grup młodzieżowych: Wiesława Jeżewskiego, Bartosza Dolańskiego, Mariana Kosznickiego, Tadeusza Maziuka, Adama Kozłowskiego i Pawła Pagieły „dostarczających” zawodników do kadry seniorskiej, oparty na wychowankach zespół awansował do IV ligi (2010/11).

W sezonie 2011/12 jako beniaminek drużyna Polonii wywalczyła awans do III ligi „Bałtyckiej”, grając w niej przez dwa sezony z rzędu. W sezonie 2013/14 biało-czerwoni zajęli ostatnie miejsce w tabeli (21 punktów, bramki: 22-59)  i spadli do IV ligi. Po utracie kilku ważnych graczy m.in. Daniela Skowrońskiego, Kamila Borkowskiego czy Adama Piątkowskiego drużyna przystąpiła do rozgrywek.

Niestety podopieczni trenera Pawła Pagieły w 34 meczach zdobyli 28 punktów zajmując ostatecznie 15. miejsce w tabeli i spadli do Ligi Okręgowej, w której na koniec rozgrywek sezon 2015/16 zajęli 3. miejsce ustępując Orkanowi Rumia i Olimpii Osowa (Gdańsk). Lepiej spisali się w Wojewódzkim Pucharze Polski docierając aż do półfinału, w którym ulegli Pogoni Lębork. Awans do Pomorskiej Ligi Juniorów Młodszych wywalczyła drużyna prowadzona przez trenera Krzysztofa Myka.

Po rundzie jesiennej sezonu 2016/2017 Polonia z 19 punktami zajmuje 9. miejsce w Lidze Okręgowej.